Reisverhalen: Zoek niet langer naar de hemel op aarde

31-03-2010

Als er één land is waar de natuur je weet te raken, dan is het in Nieuw-Zeeland. Volgens een Maori legende heeft de god Maui het Noordereiland opgevist uit zee vanuit zijn kano, het Zuidereiland. Het is alsof iemand een penseel heeft gebruikt om een fabelachtig land te creëren met een haast onaardse uitstraling; van dramatisch tot vrolijk, rustgevend en hallucinerend tegelijk. In een imposante en feeërieke omgeving leven merkwaardige diersoorten die nergens anders ter wereld voorkomen. Reizen door een levend schilderij? Het kan!

Aankomen in het walhalla
Het mooiste aquamarijnblauwe zeewater vind je bij Abel Tasman. We hebben aangelegd bij een verlaten baai en pakken onze picknicklunch erbij. De kano's liggen op het strand te wachten tot we weer verdergaan. Maar eigenlijk willen we dat niet. We hebben een heerlijk strandje gevonden, helemaal voor ons alleen. Uiteindelijk pakken we bijna met tegenzin de peddels weer op. Daar krijgen we geen spijt van, want we komen langs een rotseiland waar een groepje zeehonden rondzwemt. Ze duiken speels op en neer en springen van de rotsen af. Hier kunnen we wel uren naar kijken.

Wat niet veel mensen weten, is dat er nog een ander bijzonder natuurgebied net voorbij Abel Tasman ligt. Farewell Spit is ook een kustgebied, maar dan totaal anders. De zandduinen en brede stranden lijken er oneindig. Als vogelliefhebber ben je hier in het walhalla aangekomen. In een 4WD rijden we over het strand en stappen regelmatig uit. Soms om een zandduin te beklimmen en een andere keer om ons te vergapen aan een aangespoelde mola mola (sunfish), die meer weg heeft van een reusachtige platte pannenkoek. Glimlachend kijken we elkaar aan; wat is het toch een wonderlijk land.



Wakker worden van de stilte
De zon schijnt op onze gezichten en een briesje zorgt voor een aangename verkoeling als we vanaf Manapouri het gelijknamige meer oversteken. Deze boottocht van een uur is al een traktatie op zich, maar het echte genieten moet nog beginnen. We gaan naar de Doubtful Sound. Met een touringcar rijden we nog eens driekwartier voordat we bij de ankerplaats aankomen. Aan boord van het zeilschip de Fiordland Navigator installeren we onze koffers in de hut. Dan lopen we naar het dek. Dolfijnen! Ze springen plots voor onze ogen langs en voor het schip uit. Ik snak even naar adem en kom dan tot mijn positieven, waar is de camera? De dolfijnen deinen graag mee op de golven die het schip maakt. Het is een hele opgave om ze ook leuk op de foto te zetten en dus genieten we maar gewoon van het tafereel. Tegen de vooravond bereiken we het eind van de fjord. We zien de zon in de zee zakken achter het enige uitstekende rotsblok op open zee. Langzaam dringt tot ons door dat we het einde van de wereld hebben bereikt. 's Avonds staren we op het dek naar de duizenden sterren tegen de aardedonkere hemel. De volgende ochtend word ik wakker van de stilte midden in de fjord.

Vriendelijke zeereuzen
Een van de mooiste ervaringen die je in je leven mee kan maken is walvissen zien in hun natuurlijke omgeving. De spanning en kriebels in je buik voordat je ook maar een rimpeling op het water ziet, maken plaats voor een staat van opperste paraatheid en een verhoogde hartslag op het moment dat de eerste schimmen opdoemen. De vriendelijke zeereuzen weten je grenzeloos te laten genieten. Een gevoel van respect overvalt ons. Al onze zintuigen staan op scherp, want we zijn getuige van harmonieuze natuur in haar puurste vorm. Flarden van beelden uit de Nieuw-Zeelandse film Whale Rider schieten aan me voorbij en ik besef dat ik weer in sprookjes ben gaan geloven.