Reizen op maat in Nieuw-Zeeland : Reisverhalen

Forgotten World Highway

Ik staar dromerig in het eindeloze groene berglandschap. Wolken rollen traag over de toppen en schapen zijn als witte stipjes te ontwaren op de hellingen. Ik ben net vertrokken over de 155 kilometer lange Forgotten World Highway op het Noordereiland‚ en hoewel de naam anders doet vermoeden weet ik nu al dat ik deze rit niet snel zal vergeten.

De Forgotten World Highway voert van Stratford naar Taumarunui. De route is ontstaan in een ver verleden en gaat over oude Maori paden en langs de sporen van ontdekkingsreizigers. Hoewel de weg tegenwoordig veel beter begaanbaar is‚ is een 4-WD nog steeds geen overbodige luxe‚ omdat sommige delen onverhard zijn. En hoewel je zou verwachten dat het hier drukker is dan het vroeger was‚ kom ik met uitzondering van een stel in een camper geen andere mensen tegen onderweg.

Als ik aan mijn stuur hang om de zoveelste bocht door te gaan begrijp ik het understatement van de vrouw van de autoverhuur. Toen ik vanmorgen vroeg wat mij te wachten stond op de route zei de vrouw achter de balie: ‘It’s a bit upsy downsy’. Persoonlijk associeer ik de route meer met een natuurlijke achtbaan die door de bergen slingert. Het voordeel is uiteraard dat ik zelf rijd en dat ik kan stoppen wanneer ik wil. En dat doe ik dan ook vaak. Niet omdat ik misselijk word van mijn eigen rijkunsten‚ maar omdat er ontzettend veel te zien is. Borden langs de weg vertellen over oude legendes en de eerste bewoners van de streek‚ ik zie een gigantische waterval en verlaat de weg om in het bos het graf van de ontdekkingsreiziger Joshua Morgan te bezoeken.

Hoe dichter ik bij Taumarunui kom‚ hoe meer mijn verbazing toeneemt. Ik heb nog nooit zo’n groen gebied gezien in Nieuw-Zeeland. Begrijp me niet verkeerd‚ ook de rest van Nieuw-Zeeland is adembenemend‚ maar deze plek is zo anders. De berghellingen zijn wild en ruig begroeid‚ zo veel groentinten heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Het zou me niet eens verbazen als er pioniers op een paard de hoek om galopperen. De camper die me passeert‚ verrast me meer. Maar het zet me ook aan het denken. Waar zijn de andere toeristen? Dit zou eigenlijk toch iedereen moeten zien die naar Nieuw-Zeeland reist? Maar aan de andere kant maakt het mijn bezoek ook extra speciaal. Alsof ik voor even alleen op de wereld ben.


Die avond zie ik voor het eerst weer iemand‚ wanneer de energieke Dan Steel me met een quad tegemoet komt rijden. “Ik vroeg me af waar je bleef en ben je maar gaan zoeken”‚ legt hij uit. Deze Nieuw-Zeelander begon een paar jaar geleden de Blue Duck Lodge‚ een accommodatie met verschillende villa’s midden in het groene gebied‚ ongeveer 1‚5 uur rijden ten zuiden van Taumarunui. Het hoofddoel van de ondernemer is om het gebied terug te brengen naar zijn oorspronkelijke staat en er zo voor te zorgen dat steeds meer oorspronkelijke vogels terugkomen. In het bijzonder de ‘blauwe eend’‚ de zeldzame Nieuw-Zeelandse vogel waar hij zijn lodge naar heeft vernoemd.

De volgende morgen neemt Dan me mee de berg op. Zijn schapenhonden vergezellen ons in de open achterbak van de quad. Vanaf de hoogste berg in de omgeving word ik overvallen door een panoramisch uitzicht. Aan de ene kant doemt in de verte Mount Taranaki op en aan de andere kant torenen de vulkanen van Tongariro overal bovenuit. Terwijl ik blijf turen besef ik met spijt dat het avontuur hier alweer voor me eindigt. Helaas heb ik geen tijd om door dit aantrekkelijke landschap te paardrijden‚ wandelen‚ kajakken en eindeloos te dwalen‚ activiteiten die Dan ook aanbiedt. Dan nog maar even genieten van het uitzicht in dit niemandsland. Totdat de bomen aan weerszijden van de weg mijn zicht volledig wegnemen blijf ik in de verte staren.

---